Obserwując zachowanie ludzi, w okresie minionej, pierwszej dekady zmian ustrojowych, wydaje się, że tradycyjne ideały, wartości moralne, na miarę dekalogu, są spychane na margines, uznane za nieważne, niemal zbędne.

Czyżby wartości umierały? Im bardziej ludzie są zapędzeni w zaułki losu, ścigają się z kapryśną fortuną, tym bardziej stają się obojętni, znieczuleni na krzywdę, chorobę, niesprawiedliwość. Od osób wrażliwych i zaniepokojonych, słyszę:

Co dzieje się ze światem? Naszym otoczeniem? Skąd tak mało ufności, wiary w drugiego człowieka? Dlaczego brak jest sił by przeciwstawić się złu? Na czym właściwie polega moralna droga człowieka? Co w życiu jest najważniejsze?

Program “Donkiszotyana” zgodnie ze swoją nazwą organizuje ludzi do walki o wartości. Podejmujemy ją wbrew kalkulacjom zdrowego rozsądku. Wartości, o które “walczymy z wiatrakami” pokrywają się ze statutowymi celami Stowarzyszenia Przyjaciół Galerii “Sztuka Niepełnosprawnych Wśród Nas”. Wiele lat doświadczeń ukazuje, że zamierzenia i oczekiwania spełniają się. Zbliżają się do siebie ludzie zdrowi i chorzy, powstaje atmosfera wspólnoty. Jednych i drugich uspokaja świadomość otaczającej życzliwości i wzajemnego zrozumienia. Wśród ludzi zdrowych i chorych związuje się wspólnota. Poznawanie sztuki osób niepełnosprawnych wciąż wzbudza nowe zainteresowanie.

“Trudność ukształtowania prawidłowego stosunku do ludzi z upośledzeniem umysłowym wynika również z niedostatku tolerancji w poszczególnych społeczeństwach dla tych, którzy są inni niż większość... Uważam, że powinno się szerzyć empatię w stosunku do ludzi z upośledzeniem umysłowym, bowiem prowadzi ona do postawienia siebie w sytuacji innego. Empatia umożliwia emocjonalne odebranie odczuć drugiego człowieka.“(Cytat – Maria Szyszkowska – fragm. referatu“ Istota człowieczeństwa” na konferencję” Prawa Człowieka, a Osoby z Upośledzeniem Umysłowym w krajach Europy Centr. i Wschodniej”, 2 – 4 pażdź. 1995 r.)

“ ...tym, którzy uważają pieniądze i majątek za podstawowe elementy czyniące życie wartościowym, podaje się przykłady wielkich bogaczy umierających w osamotnieniu lub prawie obłąkaniu wyciągając wniosek, że pieniądze nie są samoistnym nosicielem sensu życia. ... każdy człowiek może mieć swój sens życia wyprowadzić tylko ze swojej własnej indywidualności tzn. tych cech i właściwości, które są tylko jego, które decydują o jego tożsamości i które są jego podstawą odniesienia do spraw świata rzeczy, ludzi, przyrody, i wartości.” (Jan Szczepański)

“Zapytaj samego siebie” W –wa 1986. “Często serce utożsamia się z dobrocią. Czy dobroć znaczy miłość?. Dobroć wchodzi w zakres pojęcia miłości. Lecz miłość jest pojęciem szerszym i jakościowo, w niektórych elementach, odmiennym, nie przeczy jej, lecz uzupełnia, bogaci i przekracza”... (Dr Maria Łopatkowa “Pedagogika serca”, Wa–wa 1992 r.) Uważam, że zawsze warto walczyć o ideały, wartości i dobro drugiego człowieka...

Jest programem prezentującym idee Don Kichota, który idzie swoją drogą, nie ulegając powszechnie przyjętym poglądom czy sposobom życia.

Na jednym z międzynarodowych kongresów psychiatrów uznano Don Kichota za symbol człowieka zdrowego psychicznie, tylko wiernego swoim poglądom i wartościom, które świadomie wybrał. Wszystko cokolwiek czynił Don Kichot nie zmierzało w stronę tzw. ustawienia się w życiu, ani też w kierunku korzyści materialnych. To, co życiowo użyteczne było dla literackiej postaci wtórne w stosunku do prezentowanych przez nią ideałów.

Don Kichot to symbol człowieka, który poszukuje sensu własnego życia zgodnie ze swoim ja, kierując się prawdą wewnętrzną, narażał się otoczeniu, które pragnęłoby go urobić na swój własny sposób.

Sancho Pansa, giermek Don Kichota, to z kolei człowiek zabiegający jedynie o to, żeby jak najlepiej urządzić się w życiu. Podstawową wartością dla niego było wykorzystywanie każdej sytuacji dla celów praktycznych, sprzyjających wygodnemu trwaniu.

Niepokojące jest, że w naszym społeczeństwie większość, to właśnie ludzie coraz częściej żyjący na wzór giermka Don Kichota. Często najistotniejszą sprawą dla większości z nich jest tzw. kariera oraz materialnie wygodne urządzenie się w życiu niż poszukiwanie osobistej drogi rozwoju.

Prowadzi to do wewnętrznej dysharmonii i z biegiem lat do coraz większej trudności w odpowiedzi na pytanie: Czego ja pragnę – a co mi zasugerowano, że jest moim pragnieniem? Program “Donkiszotyana” odwołuje się również do młodzieży w celu zwrócenia ich uwagi na wartości moralne w życiu codziennym, zawodowym i społecznym.

Program został zainaugurowany: informacją o idei tego przedsięwzięcia na antenie I Pr. TVP, książką prof. Marii Szyszkowskiej “Drogowskazy”, oraz otwarciem Klubu “Donkiszotyana” – ruchu społecznego ludzi dobrej woli.

Zachęcamy młodzież do udziału w bardzo różnorodnych pracach Klubu. Planujemy w przyszłości opublikować, wyróżniające sie prace obok twórczości autorytetów uczestniczących w programie “Donkiszotyana“.